Wyobraź sobie osobę, która przez całe życie stawiała innych na pierwszym miejscu. Jej dobre samopoczucie zależało od tego, czy ludzie wokół niej byli zadowoleni. Dopiero gdy potrzeby innych zostały zaspokojone, pozwalała sobie pomyśleć o swoich własnych pragnieniach.
Intencje były szlachetne – chciała, by inni czuli się dobrze. Ale do czego to doprowadziło? Stopniowo zatraciła siebie. Lepiej znała potrzeby innych niż własne. Gdy ktoś zapytał: *„A ty? Co lubisz robić?”*, padała odpowiedź: *„Hmm… w sumie to nie wiem”*.
Z czasem zaczęła oczekiwać, że inni również okażą jej taką troskę, jaką ona dawała. Gdy tego nie dostawała, czuła się nieważna, niedoceniona.
Skąd takie zachowanie?
Korzenie sięgają dzieciństwa. Mały chłopiec, który zabiegał o uwagę rodziców, często jej nie dostawał. Ale zauważył, że gdy zrobi coś dla innych – wywoła uśmiech, wyręczy, podejmie się trudniejszego zadania, zrezygnuje z własnych potrzeb – wtedy dostaje choć odrobinę ciepła. Tak powstało przekonanie: *„Aby zasłużyć na uwagę, muszę poświęcać się dla innych”*.
Jeśli odnajdujesz w tej historii cząstkę siebie, warto przyjrzeć się swoim przekonaniom. Razem możemy odkryć ich źródło i pomóc Ci nauczyć się troski o siebie – bez poczucia winy. Nasz zespół wspiera w pracy nad zmianą schematów, byś mógł żyć w zgodzie ze sobą. 
